Haremimi kırdılar, kanadımı bağladılar

میون این سیه چال خدا خودش میدونه

که زیر تازیونه دارم میرم من از حال

میسوزم من با این طاق شکسته

میون غل و زنجیر با این دستای بسته

اما ناموسم نیست اما میون اغیار

خواهرمو ندیدم میدون کوچه بازار

ای وای ای وای امون از این غریبی

با دست بسته بیشتر برای حال حیدر

این شبا گریه کردم شبا با درد پهلو

با کبودی بازو بی صدا گریه کردم

می سوزم من تو اوج روضه هر شب

پیکر من نرفته به زیر سمّ مرکب

حرمتم رو اگه نگه نداشتن

بعد شهادت اما برام کفن گذاشتن